ಅವನೂ.... ಅವಳೂ......

ತನ್ನೆದೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದಾಡುವ ಸಾವಿರಾರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಟ್ತು ಕೊಳ್ಳದೇ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಮಲಗಿತ್ತು ದಾರಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಸಾಗುತಿದ್ದರು ಒಬ್ಬ ಓಡುತಿದ್ದ ಒಬ್ಬಳು ನಡೆಯುತಿದ್ದಳು,       ದಿನವೂ ಹೀಗೆ..........ಮುಂಜಾವು ತೊಳೆದಿಟ್ಟ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಓಡುತಿದ್ದರೆ, ಅವಳು ಕನಸುಗಳ ಮೂಟೆಯನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತವಳಂತೆ ಮಂದವಾಗಿ ನಡೆಯುತಿದ್ದಳು,   ಅಂದು ಕೂಡ ಅವನು ಹತ್ತಾರು ಗಾವುದ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಮೊದಲೇ ತಲುಪಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳಿನ್ನೂ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತಿದ್ದಳು.ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ" ಯಾಕೋ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಕನಿಕರ. ನೀನು ನನ್ನಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯಲಾರೆಯಲ್ಲಾ?"

"  ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನಗೆ ಅನುಕಂಪ ಗೆಳೆಯ.................ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ಹಾದಿಬದಿಯ ಅನಾಮಿಕ ಹೂವಿನ ಕೆಂಪಿನೊಳಗಿನ ನಿರ್ವರ್ಣವನ್ನು,ಮೌನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಕಲ್ಲುಗಳ ಎದೆಯೊಳಗಿನ ನೋವನ್ನು, ಹುಲ್ಲು ಹೂವಿನ ಮೇಲಿನ ಇಬ್ಬನಿಯ ಆತಂಕವನ್ನು ನನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಲಾರೆ. ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಪಾದಾಗಳಿಗೇ    ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ಮಲಗಿರುವ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ನೂರಾರುಕತೆಗಳನ್ನ ನನ್ನಂತೆ ಆಲಿಸಲಾರೆ"    

ಆತನಿಗೆ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು, ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನೂ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಡೆಯಲಾರಂಬಿಸಿದ, ಕನಸುಗಳ ಮೂಟೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತವನಂತೆ.